Een ode aan Dick Dale, The King of the Surf Guitar

De man achter de titelsong van Pulp Fiction

Iedereen kent het nummer Misirlou. Of beter gezegd: dat ene surfnummer uit cultklassieker Pulp Fiction. De man achter dat nummer is Dick Dale. Een ode aan The King of the Surf Guitar.

Van Libanese buikdansmuziek tot heavy metal

Dick Dale, die officieel Richard Anthony Monsour heet, wordt gezien als de grondlegger van de surfmuziek van de sixties en seventies. Niet voor niets wordt hij The King of the Surf Guitar genoemd.

Hij bedacht de exotische en galmende ‘wet-sound’, waarop de The Beach Boys niet veel later voortborduurden. Niet alleen surfmuzikanten werden beïnvloed door zijn stijl, met zijn staccato manier van spelen inspireerde hij later ook veel bands uit de heavy metal-scene.

dick dale

Dick Dale is het product een Libanese vader en Poolse moeder. Hij leerde al vroeg omgaan met een ukelele, drumstel en een trompet, waarbij hij werd geïnspireerd door de Libanese buikdansmuziek die zijn vader vaak draaide. In zijn latere muziekcarrière bleef deze muziek een rol spelen, in veel van zijn nummers hoor je dat terug. Je kunt stellen dat surfmuziek deels zijn oorsprong heeft in het Midden-Oosten.

Dick Dale vs Jimi Hendrix

De muzikant groeide op in Quincy, Massachusetts. Waar zijn vader hem interesseerde voor muziek, kreeg hij van zijn moeder hij het surfen mee. Zo kwam het dat Dick Dale eigenlijk maar twee interesses had: surfen en muziek maken. De vrouwen kwamen vanzelf wel. Door zijn surfvrienden werd hij aanvankelijk uitgelachen omdat hij als linkshandige een rechtshandige gitaar speelde, zoals Jimi Hendrix het een paar jaar later ook zou doen.

Het verschil tussen hem en Hendrix: hij speelde ondersteboven, terwijl Hendrix wel zijn snaren opnieuw monteerde. Ook toen Dale een linkshandige gitaar kreeg, bleef Dale met omgekeerde snaren (van laag naar hoog) spelen. Verder stond Dale bekend om het gebruik van custom gebouwde Fender-versterkers, inclusief de allereerste 100 Watt-versterker die hij maar al te graag tot de max uittestte.

Let’s Go Trippin

Zijn surfvrienden vroegen een keer waarom hij zijn muziek altijd zo extreem luid uit de speakers wilde laten knallen. “Ik wil het geluid van de beroemde jazzdrummer Gene Krupa imiteren. Het geluid van inheemse danseressen uit de jungle, samen met de krachten van de natuur en de brul van de oceaan”, zei Dick Dale. Hij wilde dat zijn muziek reflecteerde aan het geluid dat hij hoorde tijdens het surfen.

Begin jaren 60 richtte hij de band Dick Dale & His Del-Tones op, waarmee hij in 1961 de single Let’s Go Trippin uitbracht. Het was de eerste kennismaking voor de wereld met surfrock. Twee maanden later brachten The Beach Boys het beroemde Surfin’ U.S.A. uit. Op het gelijknamige album staat een cover van Let’s Go Trippin. Een nieuwe muziekstijl was geboren.

Tegenslagen en radiostilte

Waar de The Beach Boys zich vooral richtten op surfpop, hielden Dick Dale & His Del-Tones het bij de voornamelijk instrumentale rauwe surfrock. Wereldhits bleven dan ook uit, maar binnen de surfgemeenschap was Dick Dale de grote man. Bands al The Bel-Airs, The Challengers en Eddie & the Showmen volgden zijn stijl.

Al vroeg in zijn muzikale carrière kreeg The King of the Surf Guitar te kampen met een aantal tegenslagen. Dat begon met rectale kanker. Hij wist te genezen, maar trok zich lange tijd terug. In 1979 verloor hij bijna een been, na een wond die hij opliep tijdens het zwemmen. Door het vervuilde water was de wond extra gaan ontsteken. Sinds dat ongeluk is hij milieuactivist.

Misirlou en Pulp Fiction

In de jaren 80 begon Dick Dale weer actief muziek te maken, met een paar nieuwe albums als resultaat. Voor eentje werd hij zelfs genomineerd voor een Grammy Award. Maar de echte naamsbekendheid kreeg hij pas in 1993. Quentin Tarantin koos het door Dick Dale in 1963 uitgebrachte nummer Misirlou als titelsong voor Pulp Fiction.

Pulp Fiction groeide uit tot een cultklassieker, Misirlou surfte mee op dat succes. In één klap was Dick Dale dan eindelijk écht wereldberoemd, iets wat hij overigens nooit heeft geambieerd. In 2005 verwerkten The Black Eyed Peas in 2005 het nummer Pump It, ook dit werd een megahit.

Still going strong

Inmiddels is Dick Dale 80 jaar oud, maar nog steeds staan zijn -inmiddels zeldzame – liveshows garant voor een enorme dosis energie. Dale heeft dan altijd ook bijzonder gezond geleefd, zonder drugs en alcohol. Ook studeerde hij 30 jaar lang Japanse vechtkunsten.

Maar eigenlijk hebben wij helemaal geen recht van spreken. “You shouldn’t even be writing this story if you haven’t heard me play live. You can’t write with the passion you receive until you see a Dick Dale concert“, zei de baas eens. Wij houden ons verder stil.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

06-07-2017 - Alrik de Jong