De bovenmenselijke prestaties van klimbeest Kilian Jornet

De Elbroes en Mount Everest zijn nog lang niet van hem af

Onlangs won hij een ultramarathon met een ontwrichte schouder, een paar weken daarvoor klom Kilian Jornet in recordtijd naar het hoogste punt ter wereld. Zonder zuurstof en touwen bedwong hij de Mount Everest in minder dan 26 uur. Voor wie het CV van de Spanjaard kent, komt dit zeker niet als een verrassing. De lijst met records die hij al op zijn naam had staan is namelijk nogal indrukwekkend.

De prijzenkast van Kilian loopt over van de trofeeën. De meeste won hij met hardlopen en skyrunning. Skyrunning is een extreme vorm van hardlopen. De atleten die meedoen aan deze wedstrijden gaan op 2.000 meter hoogte de strijd met elkaar aan en moeten bergen met een stijgingspercentage van 30 procent trotseren.

De ultieme uitdaging

Kilian richt zich vooral op de langere afstanden. We hebben het dan niet alleen over marathons van 42 kilometer, maar ook over ultralopen tot wel 160 kilometer. In bijna al deze disciplines won hij wedstrijden of eindigde hij bij de top drie. Toch was het hem niet extreem genoeg en begon daarom aan zijn persoonlijke project ‘Summits of My Life’.

🏔We are back after 10 days in Cho Oyu! Emelie is returning home to get ready for the trail running season and I will head to Everest. Last year, we got really inspired on how Adrian Ballinger and Emily Harrington managed to travel and climb Cho Oyu in only 2 weeks. We thought we would like to try it, and see how acclimatization affects our body and how high we could go. We choose an 8.000m summit that approximation was accessible, so we could be there quicker than some other mountains. After racing Mezzalama and in only 3 days, we were in the Chinese Base Camp (4.900m). The next day, we climbed to the Advanced Base Camp at 5.600m. We felt good, but the weather wasn’t great. After 9 days, on the 7th of May, we did our attempt, starting from Camp one (6.400m) at 1AM. It was a very windy and cold night. We climbed until we reach 7.500m and waited on a crevasse for the sun to shine, so we could warm up a bit. We continued an at Yellow Band (7.700m), Emelie decided to turn. The weather was supposed to get worse with heavy snowfalls, and an unequipped technical section looked too exposed to downclimb safely when tired. I was really impressed by Emelie, who was climbing really fast, and before that she had only been up to 6.000m! I decided to carry on. The Yellow Band was more technical than expected with some thin ice and mix climbing. Around 8.000m, it started to snow heavily, and I continued from the last rocky section to the summit plateau. I continued climbing without any visibility towards what I thought would be the summit. The summit of Cho Oyu is not a shaped one, so at some point I reached something that would be the summit. Honestly, I am not sure that this was the summit as I could only see my feet, but I was at some point around. Very happy with that! It was 3PM. I didn’t wait any longer and started going down. I took an old rope from the mountain and fixed an abseil down the steeper part of the Yellow One so I could climb down. I arrived at Camp One at 6PM. Emelie had already packed our tent and climbed down. It was freezing and I drank some hot drink that an alpinist lend me. [FULL TEXT ON FACEBOOK PAGE]

A post shared by Kilian Jornet (@kilianjornet) on

Het doel van dit project is simpel: nieuwe snelheidsrecords zetten op de zes meest uitdagende bergen ter wereld zonder het gebruik van touwen en zuurstof. Dit is al gelukt op de Matterhorn, Mount McKinley en Aconcagua. Op de Mont Blanc zette hij zelfs twee keer een record door de Franse berg van twee kanten te beklimmen.

De bergen van Europa

De Mont Blanc was ook meteen het begin van zijn recordjacht. In september 2012 bereikte hij de top van de welbekende berg via de Traverse route. Dit is niet de snelste route naar boven, maar wel de mooiste en door alle sneeuw en ijs ook de zwaarste. Hij voltooide zijn tocht in 8 uur en 42 minuten en nam zo de eerste horde.

Ruim een jaar later in juli 2013 keerde hij opnieuw terug naar de Mont Blanc. Ditmaal beklom hij de 4.810 meter hoge berg vanaf een andere kant en ook hier was hij de snelste. In 4 uur en 57 minuten klom hij naar boven en keerde hij ook weer veilig terug bij het beginpunt.

Kilian had toen de smaak te pakken, want een maand later schreef hij nog een record op zijn naam. Dit keer was de Matterhorn het slachtoffer. Hij verbrak het record van Bruno Brunod dat al sinds 1995 onaangetast was. In 1 uur en 56 minuten haalde Kilian de 4.478 meter hoge top en klom hij weer terug naar beneden. Hij was daarmee ruim 20 minuten sneller dan Bruno.

De wereld rond

Met drie records op zak was het in juni 2014 tijd om Europa achter zich te laten. De volgende berg op de lijst was namelijk Mount McKinley in Alaska. Hier verpulverde hij het voorgaande record met vijf uur. Binnen 11 uur en 48 minuten ging hij de 6.168 meter hoge berg op en af.

Aan het einde van datzelfde jaar vloog hij naar de grens tussen Argentinië en Chili om de hoogste berg buiten Azië te beklimmen. De Aconcagua is 6.960 meter en daarmee het hoogste punt van het Andes gebergte.

Ook hier trok Kilian zijn bergschoenen aan om vervolgens in recordtijd naar boven en naar beneden te gaan. 12 uur en 49 minuten had hij nodig. Kanttekening is wel dat hij zijn record in 2015 is kwijtgeraakt aan Karl Egloff. Hij had namelijk maar 11 uur en 52 minuten nodig.

FREEEEEEEDOM!!!!! What do you feel when you arrive in a place like that? @salomon #TimeToPlay

A post shared by Kilian Jornet (@kilianjornet) on

Niet overal waar hij kwam kon hij het record pakken. Zo probeerde hij in 2013 de 5.642 meter hoge Elbroes te beklimmen. Deze berg is onderdeel van het Kaukasus gebergte. Kilian moest hier zijn recordpoging staken vanwege slecht weer. Een jaar later kroonde Vitaliy Shkel zich hier tot de snelste met een tijd van 4 uur en 39 minuten. Dat gaat dus nog een flinke kluif worden voor Kilian Jornet.

De Mount Everest als laatst horde

Tot slot komen we terug bij de Mount Everest. In 2016 waagde hij zijn eerste poging, maar deze moest hij staken vanwege slecht weer en verhoogd lawinegevaar. Zoals je vorige week al kon lezen keerde hij dit jaar met succes terug. Hij klom binnen 26 uur van het basiskamp naar de top en daalde toen terug af naar het advanced basecamp. Hij keerde dus niet terug naar zijn hetzelfde beginpunt.

Zijn recordpoging was daardoor niet helemaal legitiem, omdat je als klimmer normaal gesproken de tijd meet vanaf het advanced basecamp naar de top op 8.848 meter hoogte en weer terug naar het advanced basecamp. Kilian heeft dus een grotere afstand overbrugd.

De recordjacht van Kilian Jornet

Om alsnog het record in handen te krijgen klom hij in dezelfde week opnieuw naar boven. Binnen enkele dagen temde hij de Mount Everest dus twee maal. Een ongekende prestatie. Bij zijn tweede poging was het advanced basecamp zowel het begin als eindpunt. Hij deed dit in 17 uren, maar pakte daarmee niet het record. Deze blijft namelijk op naam staan van Christian Stangl met een tijd van 16 uur en 42 minuten.

Ondanks dat zijn laatste poging mislukte, is de recordjacht die hij in 2012 begon iets om een diepe buiging voor te maken. We twijfelen er dan ook niet aan dat we snel meer van de Spanjaard gaan horen. De Elbroes en Mount Everest zijn nog lang niet verlost van dit klimbeest.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

25-07-2017 - Thomas Aalderink